Nadzieja jest jedną z podstaw, na której opiera się nasze chrześcijańskie życie.
W jednej z modlitw apostolskich, Paweł Apostoł modli się:
aby Bóg Pana naszego Jezusa Chrystusa, Ojciec chwały, dał nam ducha mądrości i objawienia w głębszym poznaniu Jego samego. Niech da nam światłe oczy serca tak, byśmy wiedzieli, czym jest nadzieja naszego powołania, czym bogactwo chwały Jego dziedzictwa wśród świętych i czym przemożny ogrom Jego mocy względem nas wierzących – na podstawie działania Jego potęgi i siły.
Wierzymy, że Bóg chce odnowić w nas nadzieję, która zawieść nie może (Rz 5:5), która jest w imieniu naszego Pana Jezusa Chrystusa (Mt 12:21), w której mamy się radować (Rz 12:12) i która powinna w nas trwać razem z wiarą i miłością (1 Kor 13:13).
Ta nadzieja dotyczy nie tego, co przemija, ale tego, co niezniszczalne, co przypadnie nam przy objawieniu Jezusa Chrystusa (1 P 1:13).
Dzięki tej nadziei – pokładanej w Jezusie – uświęcamy się, podobnie jak On jest święty (1 J 3:3).
Nadzieja zawsze patrzy w przyszłość (1 Kor 15:19) – a tą, przez proroków objawia nam Bóg.
Prawdziwym świadectwem Jezusa, jest przecież duch proroctwa (Ap 19:10), chcemy więc w proroczy sposób spojrzeć w przyszłość, której oczekujemy z nadzieją!
Kto więc ma uszy, niech posłyszy, co dziś Duch mówi do Kościołów (Ap 2:7).
