„A kiedy spotkał w świątyni tych, co sprzedawali woły, baranki i gołębie, i zobaczył siedzących za stolikami bankierów,(15) sporządził sobie bicz z powrozów i powyrzucał wszystkich ze świątyni, także baranki i woły, porozrzucał pieniądze bankierów, a stoły poprzewracał.(16) I rozkazał tym, którzy sprzedawali gołębie: Zabierzcie wszystko stąd i nie róbcie targowiska z domu mojego Ojca.(17) Wtedy uczniowie Jego przypomnieli sobie te słowa Pisma: Gorliwość o dom Twój pożera Mnie.”

Co takiego stało się w sercu Jezusa, że żarliwość o Boży dom pochłaniała Jego serce? Myślę, że trzeba zacząć od tego czym jest dom Pana w Jego zamyśle. Temat jest wielki i głęboki więc nawet nie będę próbował go w tym krótkim poście całościowo obejmować. Ale jeden z aspektów Jego domu jest taki, że “mój dom bedzie domem modlitwy dla narodów”.

Czyli, że Jego dom ma być miejscem modlitwy gdzie ludzie z każdej kultury i z każdego języka będaą mogli wolać i modlić się do Boga aby zostać wysłuchanym. Wiemy dziś, że nasze miejsce uwielbienia jest w duchu i w prawdzie (vide Jan 4 rozmowa Jezusa z Samarytanką), i że jako wierzący budujemy się w duchowy przybytek Pana (vide Efezjan 2). I w tym kontekście dopiero ma to odzwierciedlenie w tym, że zbieramy się gdzieś na jakimś miejscu aby się modlić.

Jezus miał żarliwość o dom Ojca – o miejsce, w którym ludzie doświadcza Boga w modlitwie. Będą wołać o On odpowie im. Niezwykła obietnice Bóg dał Salomonowi kiedy ten zbudował Mu światynie. Była to obietnica, że na tym miejscu modlitwa wzniesiona do Boga zostanie wysłuchana.

Podobnie dzisiaj – my jesteśmy domem duchowym, i “o cokolwiek będziecie prosić w moim imieniu Ojca da wam to”. Czyli na tym miejscu zostaniemy wysłuchani – ale wtedy jeśli będziemy jego domem. Miejscem jego odpoczynku. Miejscem, w którym trwamy w Jego słowie, i miłujemy go poprzez nasze uczynki i słowa.

Dlatego tak wielka była żarliwość w sercu Jezusa bo On trwał w miłowaniu Ojca, trwał w modlitwie (rozmowie z Ojcem) i w Słowie (poznawaniu Go). Więc żarliwość o dom Jego Ojca pochłaniała Go.

Abba chce aby jego dom był domem modlitwy, w którym będziemy wołać do Niego, a On nam odpowie. Tak wielkie jest pragnienie tego w sercu Boga, że ta żarliwość “przelała się” w serce Jezusa. Bog teskni za nami. Bardzo. I jego pragnieniem jest objawić swoja chwala posrod nas. W jego domu którym my jestemy.

Maciek i Dorka

Przeczytaj Obj. Jana 2: 1-7

Gdy kochamy Pana, naszego Boga, Zbawiciela, Króla, Małżonka, z którym spędzimy wieki, wieli wieków, bez końca, nieustannie i bez odwrotu-alleluja to żyjemy tu na ziemi, a jednak na górze-na świeczniku, to jesteśmy światłem dla wielu. Sam Pan przechadza się między nami choć my tego (może) nie widzimy, nie czujemy. W tym miejscu właśnie robimy rzeczy („spełniamy uczynki”) dla Niego wpierw bo jest pierwszy w naszym sercu, w naszych myślach, w naszych wyborach.

W codzienności dobrej i złej, łatwej i trudnej podejmujemy proste wybory, każdego dnia, każdej chwili. W pełni świadome, wybory, które kosztują moją wygodę, które obdzierają mnie z mnie samej. To wybory gdzie całe moje jestestwo krzyczy NIE (z powodu niewygody), a duch zrodzony z Boga odżywa, wchodzi w strumień światła, Bożego życia, posilenia z góry i wszystko staje się pełne Jego przecudownego życia. Czujemy, myślimy, żyjemy inaczej. Wiemy co robić, wiemy jak iść i nie jest to trudne- w tym miejscu wiemy, że nie możemy inaczej. Widzimy przyszłość i wydaje nam się obfitująca w źródła, szczególnie wtedy gdy jest to dolina cienia i śmierci.

Gdy opuszczamy miejsce pierwszej miłości, spadamy z wyżyny. Sami z własnej decyzji obdzieramy się z mocy Boga w dolinie cienia (życia w ciele). Szukamy odpowiedzi na nasze depresje, zmagania się z brudem w nas, szukamy radości w tym co jest workiem bez dna-nigdy nas nie zaspokoji. Widzimy, że nie ma życia w nas, za którym tak bardzo tęsknimy. I wewnątrz nas wołamy: wyzwól nas Boże, czy tak ma wyglądać nasze życie?

Obj. Jana 2:5
Zobacz z jakiej wyżyny spadłeś, zmień swoje myślenie i życie (tzn. zmień to co robisz i wybierasz) i wróć do początku, żyj tak jak na początku, umieraj dla siebie, tak jak na początku. Nie żyj wygodnie, zapominaj o sobie.

Szukaj wpierw królestwa Boga, a inne rzeczy, które już nie są pierwszymi same przyjdą do Ciebie, bo Bóg Wszechmogący otworzy swoje drzwi niebieskie i wyleje swoją obfitość i nie będziesz wiedział skąd i jak, ale będziesz wiedział, że karmiony jesteś z Bożej ręki, bo masz rzeczy które z Bożej łaski spływają do Ciebie, a Ty masz jeden cel: kochać Go, szukać Go, żyć dla Niego, żyć dla innych, umierać dla swojej wygody, lenistwa, letargu, użalania się nad sobą, walczenia o swoje prawa.

Wszytsko inne przyjdzie wraz z Ojcem i Jezusem gdy nasze życie będzie w Nim ukryte.

Dorka